அப்துர் ரஹ்மான்

 

இறந்து கிடந்த கவிதைகள்

எத்தனை நாள் கவிதை
என்னிடம் கேட்டிருப்பாய்
எத்தனை நாள் புதுச்சொல்
எழுதிடச் சொல்லியிருப்பாய்
அத்தனையும் அன்றன்று
அலட்சிய மாய்தள்ளி
நித்தமும் நாளையென
நீட்டித்தேன் என் அன்பே.

“எனக்கொரு கவிதையை
எழுதித் தருவாயா?” என
இன்சொலால் நீ கேட்ட
இனியநாள் மறக்கவில்லை
சொல்லெனக் காத்திருந்த
சொல்லெல்லாம் உள்ளுக்குள்ளே
கல்லெனக் கிடந்தனவே
காலங்கள் ஓடியுமே.

கையில் என் எழுத்திருந்தும்
காதலாய் நீ இருந்தும்
நெஞ்சினில் சொற்களிருந்தும்
நேரமாய் நீ இருந்தும்
எழுதிட மறந்திருந்தேன்
எளியதாய் எண்ணியிருந்தேன்
ஒருநாள் பிரிவென்னும்
ஊழ்வந்து நிற்குமென்று.

இன்றோ என் கையிலே
எழுதுகோல் இருக்கிறது
எழுதிடும் சொற்களெல்லாம்
எண்ணிலா வாகிறது
கவிதைகள் பிறக்கின்றன
கண்ணீரில் நனைந்தபடி
கவிதை கேட்டவளோ
காணாமல் போனாளே.

ஓ இறைவா! உன்னுடைய
ஊழ்வினை இதுதானோ?
அவள் இருந்த காலத்தில்
அவளுக்குக் கவிதையில்லை
அவள் சென்ற பின்னாலே
அருவியாய்க் கவிதையெல்லாம்
என்னுளே பெருகிடவே
என்ன விதி செய்தாயே!

சோகத்தில் பிறக்குமோ
சுகமான கவிதையெல்லாம்?
கண்ணீரில் விளையுமோ
கனிந்திடும் கவிச்சொல்லே?
பிரிவினில் பெருகுமோ
பெருங்காதல் நினைவெல்லாம்?
உயிரினை உடைத்தால்தான்
உள்ளத்தின் சொல் பிறக்குமோ?

என்னுளே இறந்திருந்த
எத்தனையோ கவிதைகள்
மண்ணினுள் புதைந்திருந்த
மணிவிதை போலிருந்த
அத்தனையும் இன்றெழுந்து
அழகாகப் பூக்கின்றன
அவற்றுக்கு உயிர்தந்த
அவளோ உயிரில்லை.

அவள் பெயரை எழுதினால்
அகரமும் அழுகின்றதே
அவள் முகத்தை நினைத்தால்
அடுத்தசொல் நெகிழ்கின்றதே
அவள் சிரிப்பை நினைத்தால்
அரும்புகள் மலர்கின்றன
அவள் பிரிவை நினைத்தால்
அகமெல்லாம் எரிகின்றதே.

முல்லையின் மணமெல்லாம்
முன்னவள் நினைவாகும்
மருதத்தின் பசுமையெல்லாம்
மங்கையின் சிரிப்பாகும்
நெய்தலின் அலைகளெல்லாம்
நெஞ்சினைத் தழுவுகின்ற
பாலைநில வெம்மையெல்லாம்
பிரிவினைச் சொல்கின்றதே.

குறிஞ்சியின் மலையோரம்
கூடியநாள் நினைவாகும்
கூடலின் இனிமையெல்லாம்
கூடவே போய்விட்டது
பாலைநிலப் பாதையென
பாழாகி நிற்கின்றதே
நீயில்லா என் வாழ்வு
நீண்டதோர் தனிமையாய்.

என்னுளே இறந்திருந்த
கவிதையை எழுப்பத்தான்
என்னுயிரின் கவிதையான
அம்ரீனாவைப் பிரித்தாயோ?
மௌனத்தில் புதைந்திருந்த
மொழியினை எழுப்பத்தான்
மூச்சாக இருந்தவளை
மண்ணோடு சேர்த்தாயோ?

கவிதை பிறந்ததம்மா
கவிதை கேட்டவள் இல்லை
சொற்கள் பிறந்ததம்மா
சொல்லைக் கேட்பவள் இல்லை
பாடல்கள் பெருகுதம்மா
பாடலை ரசிப்பவள் இல்லை
காதலும் பெருகுதம்மா
காதலி அருகிலில்லை.

அவளுக்கென எழுதிய
அத்தனை கவிதைகளும்
அவளிடம் படித்திட
ஆசையாய் இருந்தனவே
இன்றவை யாரிடம் நான்
இசையுடன் படித்திடுவேன்?
“எப்படியோ?” என்றவளின்
இன்சொலை எங்கே கேட்பேன்?

அவள் அமர்ந்த இருக்கை
அமைதியாய் நிற்கின்றதே
அவள் நடந்த பாதை
அவள் தடத்தைச் சொல்கின்றதே
அவள் பேசிய காற்றும்
அவள் வாசம் தருகின்றதே
அவள் இல்லா இல்லம்
அழுகையைத் தருகின்றதே.

எழுதாமல் இருக்கின்ற
எண்ணமும் வரவில்லை
எழுதிடும் ஒவ்வொரு
எழுத்திலும் நீ வருகிறாய்
கண்ணீர்த் துளி ஒவ்வொன்றும்
கவிதையாய் மாறுகின்ற
நெஞ்சத்தின் துடிப்பெல்லாம்
நினைவாகிப் போகின்றாய்.

நீ கேட்ட கவிதையை
நீயின்றி எழுதுகின்றேன்
நீ வாசிக்காத வரியை
நினைவோடு படிக்கின்றேன்
நீ இல்லா வெற்றிடத்தை
நெடுங்கவியால் நிரப்புகின்றேன்
நீ தந்த காதலையே
நித்தமும் பாடுகின்றேன்.

என்னுளே இறந்திருந்த
கவிதைகள் உயிர்த்தனவே;
என்னுயிரின் கவிதையான
அம்ரீனா மறைந்தாளே.
என்னுளே இறந்திருந்த
கவிதையை எழுப்பிவிட்டு—
என்னுயிரின் கவிதையான
நீ மட்டும் போனாயே!

சொற்கள் மட்டும் வாழ்கின்ற
சொல்லவள் இங்கு இல்லையே;
நினைவுகள் மட்டும் வாழ்கின்ற
நினைவவள் அருகில் இல்லையே;
காதல் மட்டும் வாழ்கின்ற
காதலி இங்கு இல்லையே—
என் கவிதை வாழ்கின்ற
உயிரவளோ இல்லையே.

அம்ரீனா, நீ கேட்ட
அத்தனை கவிதைகளும்
அழியாமல் என் நெஞ்சில்
அரும்பாக வாழட்டுமே;
நான் எழுதும் ஒவ்வொரு
நாளும் உன் நினைவாகி
நான் வாழும் ஒவ்வொரு
மூச்சும் உன் கவியாகட்டும்.

என்னுளே இறந்திருந்த
கவிதையை எழுப்பிவிட்டு—
என்னுயிரின் கவிதையான
நீ மட்டும் போனாயே!